«این یادداشتهای یک مرد جعبهای است. من این گزارش را از توی یک جعبه شروع میکنم. یک جعبهی مقوایی که وقتی آن را روی سرم میگذارم تا پایین کمرم میرسد. یعنی در این مقطع زمانی مرد جعبهای من هستم. یک مرد جعبهای که توی جعبهاش، شرح حال یک مرد جعبهای را ثبت میکند.»«مرد جعبهای» اثر وهمانگیز و غریبی دربارهی مردی است که تجمل یک زندگی معمولی را کنار میگذارد و در عوض با پوشیدن جعبهای آوارهی شهر میشود. او در خیابانهای توکیو زندگی را میگذراند و همزمان بهشکل دیوانهواری مینویسد. او چیزی را وصف میکند که از سوراخ جعبه میبیند و یا شاید تصور میکند که میبیند. او از مرد مرموزی مینویسد که با اسلحه به او شلیک میکند، از پرستاری جوان و جذاب و از دکتری که میخواهد مرد جعبهای باشد. رمان «مرد جعبهای» روایتی است ناب و شگفت دربارهی ماهیت هویت. کوبو آبه در کتاب «مرد جعبهای»، اگرچه قالب سوررئال را برای روایت آنچه در ذهنش گذشته برگزیده است اما باز هم خواسته یکی از معضلات جامعهی جهانی و البته جامعهی پیشرفتهی ژاپن را به بوتهی نقد بکشد و به مخاطبان آثارش گوشزد کند که نباید در برابر رویدادهایی از این دست بیتفاوت باشند. بیشک «مرد جعبهای» قصهای است جذاب و پرکشش که خواننده را به لایههای عمیق تفکر دربارهی معضل بیخانمانها دعوت میکند.
