در بین همه‌ی رشته‌های جدیدی که تلاش دارند به ابراز وجود بپردازند و تقریباً در این راه ناکام مانده‌اند، شاید «پدل» از شرایطی متفاوت برخوردار و گام‌های محکم‌تری برداشته است. این رشته‌ی نو در بین ورزش‌دوستان ناآشناست، اما سال‌هاست در آن سوی مرزها و به‌خصوص اروپا و آمریکای لاتین علاقه‌مندان زیادی پیدا کرده و آرام آرام از لحاظ تبلیغی و جذب طرفدار به سطح قابل‌قبولی رسیده است. پدل را ورزش قرن بیست‌ویکم نامیده‌اند، اما به نظر می‌رسد همچنان نیازمند زمان است تا این رشته همه‌گیر شود. پدل ورزشی جذاب، شادی‌آور و بسیار پرتحرک است که با تمرکز لازم می‌توان آن را در همه‌ی سنین بازی کرد. این رشته عصاره‌ای از چند ورزش راکتی مثل اسکواش، تنیس، بدمینتون و... است و جذابیت‌های خاص خود را دارد. اختراع پدل به بیش‌از سه دهه قبل باز می‌گردد. اما شکل کنونی آن در سال‌های اخیر پی‌ریزی شده است. زمانی که «آلفونسوهومن لوهه»ی اسپانیایی برای دیدن دوستش «انریکوکورکوئه را» به مکزیک سفر کرده بود، برای پایه‌ریزی این رشته با وی به مشورت پرداخت و در بازگشت به اسپانیا برای نخستین بار زمین پدل را در «مارابلا» بنا کرد. قوانین این رشته و نوع بازی آن به تدریج مدون و به سرعت علاقه‌مندان بسیاری در آمریکای لاتین، اروپا، کانادا و حتی هندوستان جذب آن شدند. از آرژانتین و اسپانیا به عنوان کشورهایی که بیشترین توجه را به ورزش قرن بیست و یکم نشان داده‌اند، یاد می‌کنند، چرا که حدود شش میلیون نفر در این کشورها مشغول بازی پدل هستند و حدود ده هزار زمین نیز برای این رشته احداث شده است.
کتاب حاضر برای آشنایی بیشتر مخاطب با این رشته‌ی ورزشی به نگارش درآمده و دیدی گسترده‌نسبت به آن در خواننده خلق می‌کند.
