ست گادین در کتاب «فریب ایکاروس» همه‌ی ما را هنرآفرینانی می‌داند که توانایی هنرآفرینی خود را از یاد برده‌ایم. ما در تله‌ای گرفتار شده‌ایم که روزگار صنعتی در طول سده‌ها آن را ساخته؛ دستمزد مناسب و پاداش‌های بسیار، طعمه‌هایی از این تله هستند که ما را در چارچوبی با ظاهر امن به دام انداخته‌اند. اما حالا که اقتصاد ارتباطی با فراوانی انتخاب، ارتباط و دانش جای روزگار صنعتی را گرفته این حصار برچیده شده اما روح بیشتر ما از محو این حصار خبر ندارد. گادین محو و برچیده‌شدن این حصارها را به یادمان می‌آورد و از انقلابی که در راه است می‌گوید؛ انقلاب ما که در این جهان بسیار بیشتر از آنچه می‌گوییم توان تأثیرگذاری، جسوربودن و تغییرآفرینی داریم.
چرا باید دست به هنرآفرینی بزنیم؟ به گفته‌ی گادین چون از پس آن برمی‌آییم. هنر نشانه‌ی انسانیت ماست و چاره‌ای جز این نداریم؛ چون اقتصاد ارتباطی نوین از ما چنین می‌خواهد و به چیزی کمتر از آن پاداش نمی‌دهد.
گادین در این کتاب تلاش می‌کند در دیدن چیزی به ما کمک کند که پیرامونمان را گرفته است ولی باز هم شاید آن را ندیده باشیم، شاید آگاهانه آن را نادیده گرفته باشیم. او در تلاش است تا افراد بیشتری را به مزه‌کردن چیزی وادارد که نمی‌خواهند آن را مزه کنند، یعنی تجربه‌ی روشی متفاوت از کارکردن و تفکر درباره‌ی کاری که می‌کنند.
این کتاب حول فرضیه‌ی گادین می‌چرخد: اینکه انسانیت و هنرآفرینی را بلدیم. برای هنرآفرینی لازم نیست آموزش ببینیم، ولی گاهی برای انجام آن به دنبال اجازه می‌گردیم چون به پیروی‌کردن از دستورالعمل‌ها بیش از اندازه بها داده شده است.
