آخر داستان رمانی است از لیدیا دیویس که اسدالله امرایی آن را به زبان فارسی برگردانده است. نویسنده در این اثر منحصربه‌فردش، روایت‌هایی از گذشته و حال را در هم می‌تند و در شهرهای بی‌نام و با راوی بی‌نامش، جهانی خلق می‌کند که هیچ قهرمانی ندارد، اما می‌تواند شرحِ زندگی و درماندگی و امید و عشق همه‌ی ما باشد.نشر افق با خرید حق کپی رایت، به‌عنوان ناشر رسمی این اثر، آن را به زبان فارسی منتشر کرده است. لیدیا دیویس نویسنده‌ی رمان آخر داستان، نویسنده، مترجم و شاعر آمریکایی متولد 15ژوئیه‌ی 1947 است.دیویس بیشتر در حوزه‌ی داستان کوتاه و ترجمه شهرت دارد. ترجمه‌ی او از مادام بواری اثر فلوبر و طرف خانه‌ی سوان اثر مارسل پروست بسیار مورد توجه منتقدان قرار گرفت. مجموعه‌داستان نمی‌توانم و نمی‌خواهم جایزه‌ی آکادمی هنر و ادبیات آمریکا و جایزه‌ی بین‌المللی من بوکر را نصیب لیدیا دیویس کرد.دیویس افتخارهای زیادی در کارنامه دارد، از جمله: جایزه‌ی بوکر بین‌المللی در سال ۲۰۱۳ و جایزه‌ی پِن مالامود در سال ۲۰۲۰.جعبه‌هایی با برچسب‌های اشتباه، مشکلاتی با پرستارهایی که می‌آیند و می‌روند، یادداشت‌های گیچ‌کننده، عشقی ازدست‌رفته - این‌ها موانعی‌اند سر راه نوشته‌شدن یک رمان.نویسنده/راوی بی‌نام کتاب «آخر داستان» می‌کوشد خاطرات و نوشته‌هایش از رابطه‌ی عاشقانه‌ای ازدست‌رفته را منظم کند و داستانش را بنویسد؛ در این میان، بیشتر می‌خواهد صادقانه خودش را بشناسد و گذشته‌اش را به تصویر بکشد.گرچه معلوم می‌شود حافظه و درکِ ما از هر داستانی در گذشته‌مان، غیرقابل‌اطمینان است- مثل توهمی دوست‌داشتنی که وقتی تاروپودش را می‌جوریم، بیشتر برایمان غیرواقعی می‌شود.راوی آخرِ داستان از رابطه‌ای ازدست‌رفته با مردی می‌گوید که 13 سال از خودش جوان‌تر بوده و از تاریخچه‌ی عاشقانه‌ی این رابطه برای نوشتنِ رمان (همین رمانی که دارید می‌خوانید) استفاده می‌کند.
