نمی‌توانم، نمی‌توانم، نمی‌توانم؛ اما بدان که می‌توانی. این‌ها همه بهانه است. تو همه‌ی اقدامات مهم را به خودت وعده و وعید می‌دهی، و با فهرست بلندبالایی از دلایل، از انجام آن‌ها طفره می‌روی و تنها چیزی که پس‌از آن نصیبت می‌شود این است که تبدیل به یک آدم چرندگو می‌شوی.
با این کار، تو بدتر از هرکس دیگری به خودت خیانت می‌کنی!
تنها تفاوت تو و دیگرانی که همان زندگی رؤیایی تو را دارند این است که آن‌ها عزم خود را جزم کرده‌اند و وارد عمل شده‌اند. آن‌ها آن زندگی را ساخته‌اند و آن را زندگی کرده‌اند.
آن‌ها باهوش‌تر، آگاه‌تر، قوی‌تر یا هرچیز دیگری نبوده‌اند. آن‌ها چیزی بیشتر از تو در اختیار نداشته‌اند. تنها تفاوت این است که مردم موفق منتظر نمی‌مانند. آن‌ها منتظر آن لحظه و حس خوب نمی‌مانند. منتظر الهام غیبی یا امداد آسمانی نمی‌مانند تا به جلو هل‌شان دهد. آن‌ها بلند می‌شوند و به جلو قدم برمی‌دارند. حتی قبل‌از اینکه احساس کنند که آماده‌ی شکست‌اند. آن‌ها با هواپیمایی پرواز می‌کنند که درحال ساختنش هستند. حتی اگر در آسمان از هم متلاشی شود، قطعاتش را دوباره به یکدیگر وصل می‌کنند و دوباره تلاش می‌کنند.
به شرایط درونیات اشاره نکن. این هم بهانه‌ای بیش نیست که برای خودت می‌آوری تا از ریسک‌های زندگی خود را دور نگه داری. مشکل اینجاست که زندگی دقیقا همان مکان‌ها و زمان‌های ریسک‌پذیر است! بقیه، فقط زنده‌بودن است.
این کتاب اثری است که مخاطب را با خودش روبه‌رو می‌کند، او را به خطرکردن وا می‌دارد، به عمل‌کردن تشویق می‌کند و از او می‌خواهد از ظرفیت‌های وجودی‌اش استفاده کند.
