کتاب بی مزد و منت

کتاب بی مزد و منت, سعید فلاحی, نابغه آل الصدر

برشی از کتاب:

وظایف هیئت علمیه چه بود؟

هیئت علمیه از بزرگان علما بودند که چهارده نفر میشدند. روزهای پنج شنبه جلسه داشتیم و گاهی مسائل مختصری پیش می آمد و مشورتی می شد و تصمیمی گرفته می شد. هیئت علمیه در دوران انقلاب جایگاه ویژه ای پیدا کرد و این هم از الطاف الهی بود. چون در هیئت علمیه افرادی بودند که با انقلاب کاری نداشتند. در هیئت علمیه اکثر اعضا به استثنای آقای باریک بین روحانی های سنتی بودند بالآخره این روحانیت است. که در تاریخ حافظ دین بوده است. آقای باریک بین و بنده با جوان ها ارتباط داشتیم اما بحث ها و جلسات را فقط بنده در قزوین برگزار میکردم که البته مورد اذیت و آزار ساواک هم قرار میگرفتم. تا جایی که از منبر و فعالیتهای دیگر منع شدم؛ چند بار احضار شدم ولی زندان نرفتم در کل خیلی اذیت میکردند. در زمانی که علما را از شهرهای مختلف تبعید میکردند بنده و آقای باریک بین و آقای ابوترابی را از قزوین تبعید کردند. بنده به درگز تبعید شدم.

زمانی علما را از تبعید خارج کردند که شریف امامی سر کار آمد. او برای نشان دادن حسن نیت این موضوع را لغو کرده بود. بعد از بازگشت از تبعید، روز به روز فعالیت ها پررنگ تر می شد. در دهه محرم دولت برقراری مجالس عزاداری را ممنوع کرد و اعلام کرد مجالس عزاداری باید با اجازه شهربانی برگزار شود. این مواضع حکومت به تدریج هيئت علميه سنتی را در مسیر انقلاب قرار داد هیئت علمیه اعلام کرد که مجالس تعزیه و روضه نباید با اجازه شهربانی باشد و باید شبها در مسجد النبی، که مسجد شاه بود، روضه برقرار گردد. طبیعی است که اگر مجالس در همه جا تعطیل باشد و فقط در یک مکان برگزار شود، ازدحام عجیبی شکل میگیرد. در مسجد النبی، سخنرانی دعوت شد به نام مستعار طباطبایی او منبری فوق العاده آتشین داشت که به همین دلیل تحت تعقیب شدید قرار گرفت. در عین حال به سخنرانی ادامه میداد و بعد از منبر فوراً لباسش را عوض میکرد و شب دیگر دوباره پیدایش میشد قزوین در دهه محرم کاملاً انقلابی شد و همان سخنران شعار مرگ بر شاه را در مجالس دهه محرم به راه انداخت. این امر باعث شد که بعد از دهه اول محرم در دهه های دوم و سوم این وضع ادامه پیدا کند. هیئت علمیه هر دهه یک منبری جدیدی دعوت میکرد و مجلس بسیار پرشوری...