در پایان جنگ جهانی اول انگلستان بر عراق تسلط پیدا کرد و پس از غلبه و اشغال خاک این کشور ویلسون انگلیسی را به حکومت آن تعیین نمود. با قیام مردم مسلمان عراق علیه حاکمیت ویلسون و درگیریهای صورت گرفته، انگلستان یک قدم به عقب برداشت و با تشکیل حکومتی ائتلافی، مرکب از افراد تبعه انگلستان و عراق مردم را به سمت شرکت در انتخابات سوق داد جهت تعیین حاکمی انگلیسی برای ریاست دولت عراق همه چیز در راستای اهداف شوم انگلستان در حال انجام بود که با فتوای مرجع بزرگ شیعه میرزا محمد تقی شیرازی، مبنی بر این که غیر مسلمان نمی تواند حاکم یک کشور اسلامی شود، مردم قیام کردند و در چندین شهر عراق، تظاهرات دامنه داری صورت گرفت. آیت الله میرزا محمد تقی شیرازی مردی زاهد و با تقوا بود. شخصیت منحصر به فرد او به گونه ای بود که در ذهن احدی نمیگنجید چون اویی بدل به یک رهبر انقلابی شود و عراق را از چنگال انگلیسیها رهایی بخشد اما مشیت الهی این گونه رقم خورد که در بحبوحه جنگ و قیام مردمی میرزا محمد تقی از دنیا برود و نهضت رهبر اصلی خود را از دست بدهد با رحلت میرزا طولی نکشید که قوای مهاجم تظاهرات مردم را سرکوب کرد اما در نهایت مجبور شد یک غیرانگلیسی به نام ملک فیصل را بر سلطنت بنشاند ملک فیصل با رسیدن به حکومت اعلام کرد می خواهد با برگزاری یک انتخابات عمومی مجلس شورای ملی را تأسیس کند که البته در این راستا نیز قصد نادیده گرفتن حقوق شیعیان را داشت. در ادامه این اعلامیه، آیت الله شیخ مهدی خالصی از علمای کاظمین، حکم به تحریم انتخابات داد و بزرگانی چون آیت الله سید ابوالحسن اصفهانی، آیت الله نائینی آیت الله سید جمال الدین گلپایگانی و..... با امضای خود این حکم را تأیید کردند. بعد از این امضا بود که قیام مردم عراق از سر گرفته شد و دولت دست نشانده انگلیسی تصمیم گرفت علمای طراز اول و سرشناس عراق را که نقش محوری در نهضت داشتند، تبعید کند. لذا در اواخر سال ۱۳۰۱ شمسی تحت اقدامات امنیتی و پوشش نظامی، آیت الله نائینی، آیت الله سید ابوالحسن اصفهانی، آیت الله سید جمال الدین گلپایگانی، آیت الله آقا شیخ محمد خالصی آیت الله سید حسن تهامی بیرجندی آیت الله سید حسن بحر العلوم، آیت الله شیخ اسد الله زنجانی و جمعی دیگر از علما را شبانه از راه های غیر رسمی تا مرز ایران بردند و از کشور خارج کردند.
