کتاب صد منزل دل 3-1

 کتاب صد منزل دل 3-1, آیت الله حاج شیخ محمدصالح کمیلی محصل خراسانی, بین الملل

برشی از کتاب:

ب توجه نکردن به مقام گذشته

و قطع الإلتفات الى المقام الذى جاوزه»؛ مطلب دیگری که ایشان در ریاضت خواص می فرماید این است که قطع التفات به مقام گذشته به چه معناست؟ یعنی سالک به مقام و مرحله ای که از آن عبور و تجاوز کرده برنگردد و به آن توجه نکند. سالک هر قدر که جلوتر رود، می تواند متوجه شود که در گذشته کجا بوده کجا سیر می کرده و الآن کجاست؟ ما از بعضی رفقا میپرسیم در مدتی که با ما بوده،اید چقدر حالتان عوض شده و تغییر کرده اید؟ معاملهتان با خدا خانواده و مردم چقدر تفاوت پیدا کرده است؟ ،دیدتان بینشتان رفتارتان و گفتارتان چقدر تغییر کرده است؟ وقتی دوستان صحبت می کنند واقعاً امیدوار کننده است. آثار اذکار و اعمال که روی شخص پیدا می شود، مشهود است. خود شما هم متوجه میشوی که یکی دو سال پیش چطور بودی و الآن چطور هستی هر چه در سلوک جلوتر میرویم بهتر میفهمیم که گذشته چگونه بود. اگر سالکی بگوید من مانند گذشته هستم و تغییر نکرده ام و این را به استاد خود بگوید یا با دوستان خود مطرح کند یا در پیشگاه خداوند متعال عرضه بدارد؛ این واقعاً کفران نعمت است. به هر حال جلسات تأثیر خود را میگذارد این گریه ها، ناله ها، توجهات و توسلات هر چه میگذرد مؤثر است چرا سالک اینها را تضییع کند؟ این امر مانند آن است که خداوند نعمتی را به شما بدهد ولی شما بگویی نه خدا این نعمات را به ما نداده است. این واقعاً کفران نعمت است. سالک باید به خودش امید دهد و بگوید خدایا! من تو را شکر میکنم که مدتی در این راه بودم چیزهایی فهمیدم و تغییراتی حاصل شد چرا مدام آیه یأس بخوانیم، نا امید باشیم و در گذشته مان فرو برویم؟ در دعا هست که می فرماید: «اللَّهُمَّ... وَلَا تَذْکُرْنِی بِخَطِیئَتِی»؛