کتاب، طاعت و اطاعات الهی، حضرت آیت الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی، مصابیح الهدی
برشی از کتاب:
نکتهای که انسان باید در مورد جملۀ «مَنْ نَصَبَ نَفْسَهُ لِلنَّاسِ إِمَاماً» خیلی دقت کند، بهخصوص کسانی که خواه ناخواه اعمال آنان الگو قرار میگیرد، این است که تصور نشود انسان حتما باید امام و رهبر جامعه باشد تا چنین ویژگی داشته باشد، این الگوبرداری مختص آنان نیست، البته آنان سمبل هستند، اما هر کس در هر محیطی که خودش را به عنوان یک سرپرست معرفی میکند، چه در خانواده و محیط خانوادگی، چه در مدرسه و محیط تعلیم و تربیت، چه در محیط کار و هر جایی دیگری که خودش را اینچنین معرفی میکند و سرپرست آن بخش است باید چنین ویژگیای داشته باشد. برای تأثیرگذاری بر دیگران حکم لازم نیست، همینکه یک عده زیر نظر انسان هستند مصداق همین مطلب هستند.
بنابراین الگو دادن از عناوین قصدیه نیست. پدر بخواهد یا نخواهد عملی که انجام میدهد الگو است، ممکن است بگوید که من نخواستم او یاد بگیرد، اما چه بخواهد یا نخواهد، فرزند یاد میگیرد.