کتاب لحظه های انقلاب

امروز به مسجد کرج رفتم اعلامیه ای بود که بعد از ظهر، همه به امامزاده محمد بروند گشت و دوری در کرج زدم. شنبه، ۱۶دی است. کرج، یکی درمیان مغازه ها بسته است. یکی دو جا، مغازه هایی که عکس آقا را زده بودند شیشه هایش را شکسته اند. برگشتم به خانه بعد از ظهر همسایه مان را دیدم راننده وزارت کار است و سه جای دیگر هم کار می کند رانندگی سرویس مدارس یک مینی بوس هم دارد. حالا که مدارس تعطیل است زود به خانه می آید؛ ولی صبح نه مثل سابق ساعت چهارونیم بلکه ساعت هفت هشت به وزارتخانه که در حال اعتصاب است میرود امضا میکند و همان جا می پلکد تا بعد از ظهر و بعد با رفیقش بر میگردد همکارش هم راننده است. صبح با هم می روند و بعد از ظهر با هم بر میگردند. وزارتخانه یک ژیان بهش داده که اگر لازم شد کسی را به این ور و آن ور ببرد. حالا هم با همان زبان آمده بود. گفتم بیا بریم.» اول من من کرد و بعد زبان را برداشت و راه افتادیم به طرف امامزاده محمد. از آن یکی همسایه مان گفت که کارگر ایران ناسیونال است و سه تا خانه آن طرف تر زندگی میکند گله میکرد گفت: طرف دار شاه است.» دیروز خودم دیده بودمش و با هم حرف زده بودیم عجیب بود. مردی بود چهل و چند ساله و سه تا بچه داشت و این خانه دویست متری را با وام مثل من خریده بود و حالا خود را جزو مالکان می دانست. به چندرغاز حقوقش، این آخری ها، در جریان شریف امامی، مبلغی اضافه شده بود و همچنین گفته بودند اضافه کاری هم می توانید بکنید. با این که هنوز پرداخت نشده بود او اما خوش حال و راضی بود. مطمئن بود که پرداخت میشود و مبلغ اضافه کاری را مثل ۷۵۰ تومان و اضافه کاری مقطوع کارمندان دولت که شریف امامی بابت خون بهای شهدا و بستن دهان بازشان تقدیمشان کرده بود وصول شده می پنداشت.