هر روز صبح که از خواب بیدار شدی در دلت بگو چقدر خوش شانسم که زنده ام؛ من زندگی عالی و بی نقصی دارم و آن را هدر نمی دهم. دالایی لاما دوازده نفریم شاید هم بیشتر همه روی زمین با زیرانداز نازک یوگا و ملافه ای نازک خوابیده ایم. دیوارهای اتاق از تپاله فشرده گاو است که مثل گچ سفت شده و بوی ناخوشایند آن اتاق را فرا گرفته است. کف سنگی نیمه کاره اتاق از شدت کهنگی صاف شده است و تفاوتش با تشک اسفنجی از زمین تا آسمان است. در این ساختمان پنجره ای صیقل خورده وجود ندارد در اتاق اندرونی هستیم که ما را از باران حفظ میکند و تعداد زیادی در برای تهویه هوا دارد با اینکه هر شب اینجا میخوابم هیچ کس جایی بخصوص و منحصر به خودش ندارد. در اینجا کسی مالک چیزی نیست؛ نه وابستگی مادی داریم و نه متعلقاتی الان اتاق مثل غار تاریک است ولی از صدای آواز پرندگان میدانم ساعت چهار صبح وقت بیدار شدن - است. قرار است نیم ساعت دیگر دسته جمعی دعا کنیم. بدون ادای کلمه ای به رختکن میرویم عده ای ردایمان را می پوشیم و عده ای هم به حمام می روند. جلوی چهار دست شویی عمومی صف میکشیم تا مسواک بزنیم کسی نیست که بخواهد فعالیت ما را زیر نظر داشته باشد. اگر هم قرار بود کسی ما را نظاره کند، گروهی از مردان به ظاهر خوب استراحت کرده را می دید که هیچ کدامشان از اینکه صبح به این زودی بیدار شده ناراحت نبود.
