کتاب مجالس تعزیه 2جلدی

تعزیه نامه ها بخش بزرگی از ادبیات نمایشی ما را در فرهنگ عامه شکل میدهند و سهمی از میراث اجتماعی- فرهنگی مردم جامعههای شهری و روستایی ما هستند گردآوری این متون به همان صورتهای محلی که در میان مردم رواج دارد این فرصت را به مردم شناسان و زبانشناسان و پژوهشگران علوم ادبی و هنری میدهد که با و بررسی دقیق و تطبیقی آنها به دقائق ،اجتماعی فرهنگی، زبانی ، ادبی و هنری عناصر تشکیل دهنده آنها پی ببرند و چگونگی تحول این هنر را بشناسند برای محققان تاریخ و معارف دینی هم این امکان را فراهم میکند که با به رسمیت شناختن این هنر به عنوان ابزاری برای تقویت مکارم اخلاقی ساحت آن را از اخبار کذب بزدایند و میان حقایق مسلم تاریخی و زبان» حالها» خط ممیزی رسم کنند که در ادامه روند اجراها به کارآید

در این کتاب تعداد ۲۵ قطعه متن تعزیه رایج در میان تعزیه خوانان روستای دربندسر از توابع شمیرانات واقع در ۵۰ کیلومتری تهران در ارتفاعات البرز کوه به همت یکی از تعزیه خوانان با سابقهٔ آن روستا گرد آمده است این متنها که سابقهٔ ۱۵۰ ساله دارند و کم وبیش تلفیقی از متون تعزیه خوانی تهران و طالقان و جاهای دیگر با ویژگیهای فرهنگ محلی اند هنوز در این منطقه اجرا میشوند
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              از حوادث تاریخی و مذهبی ،نمایشهای متنوع پرشکوه و عاشقانه ساختن آسان نیست همۀ ادیان و مذاهب جهان به دست کسانی استوار و پابرجا شده است که از خون خود و همسر و کسان و همۀ دلخوشیهای زندگانی چشم پوشیده اند به هر حال حوادث ،تعزیه هم از تاریخ مایه میگیرد و هم از ،مذهب یعنی با تلفیق حقایق غیر قابل انکار تاریخ و ایمان و اعتقاد و مبارزه با بیدادگران و ستم پیشگان که زیربنای ادیان الهی است تا اعماق روح و جان هر مسلمان شیعه رسوخ میکند البته این واقعیتی است که تنها جامعۀ تشیّع ایرانی بوده که توانسته است از بیدادی که بر پیشوای مذهبی اش حسین بن علی (ع) و یاران آن حضرت در سرزمین کربلا ،رفته چنین برداشتهای شورانگیز و تکان دهنده ای داشته باشد و نفس عزاداری را چنان شکوهی بخشد که حتی دل و زانوی سرسخت ترین منکران را در برابر زیر و بم تراژدی آن بلرزاند نمایش تعزیه هنر مردمی است و همین مردم متولی امین و نکته سنج این هنر مقدس هستند. تعزیه قصهٔ بلندی است به بلندای ابدیت و شرح حال دریادلان و بازگوکننده ماجراها و شیفتگیها و پاکیها در برابر عناد و نیرنگها و ناپاکیها و نامردمیهاست

من در روستای دربندسر از توابع شمیرانات در خانواده ای مذهبی متولد شده.ام پدرم مؤذن محل و اجداد من اغلب تعزیه خوان بوده اند تعزیه خوانی در دربندسر سابقه ای دیرینه دارد و مردم این روستا علاقه مند و مشوّق این هنر مذهبی هستند و در ماههای محرم و صفر زن و مرد و کوچک و بزرگ در مراسم عزاداری فرزند حضرت زهرا شرکت میکنند

هشت ساله بودم که به سفارش و پایمردی میرزا مسیح الله ساوجی نیا به ملا ولی کیا دربندسری سرپرست گروه تعزیه خوانان دربندسر معرفی شدم و با توجه به سابقه تعزیه خوانی اجدادم زود پذیرفته شدم تا بتوانم این سنت را در خانواده خود حفظ کنم اولین نقشی که به من سپرده شد نقش پسرهانی بن عروه بود که به تصدیق بزرگترها خوب از عهده برآمدم در محضر سید حسن که از مهاجران ساکن دربندسر ،بود قرآن و نماز و تعلیقات دینی و الفبا آموختم و پس از دایر شدن دبستان در آن روستا به تحصیلات جدید پرداختم