مرحوم میرزا احمد کرمانشاهی فرزند آقا رستم در سال ۱۲۶۴
هجری قمری در خانواده ای معتقد و مذهبی در تویسرکان چشم به جهان می گشاید. در پنج
سالگی همراه خانواده ی خود به کرمانشاه مهاجرت میکند و مدت شش ماه به دبستان می
رود و خواندن و نوشتن را فرا میگیرد و به اجبار و ناخواسته مدرسه را رها می کند و
برای کسب معاش و کمک به خانواده به اکتساب حرفه و صنعت روی می آورد. در بیست سالگی
پدر را و پس از چندی مادر را از دست می دهد و کفالت برادر و خواهر را بر عهده
میگیرد.
الهامی بعد از گذشت مدتی تلاش برای امرار معاش خانواده،
دچار مشکل می شود و قرض و بدهکاری زیادی به گردن او باقی می ماند.
در حقیقت از همین جاست که ناگهان مسیر زندگی اش تغییر می
کند و در خواب مُلهم میشود و به سرودن منظومه روی می آورد. او که تا آن زمان
«ملول» تخلص می کرده است، به سفارش استادش حسین قلی خان سلطانی کلهر، مبدل به
«الهامی» می شود.
الهامی سرودن مثنوی عظیم و با شکوه باغ فردوس را در سال
۱۲۹۵ هجری قمری یعنی ۳۶ سالگی آغاز میکند و بعد از هفت سال مثنوی را از آغاز حرکت
حضرت ابا عبد الله الا تا قیام و شهادت مختار در قالب سی هزار بیت در سال ۱۳۰۲ به
پایان می برد و پس از آن به شانزده هزار بیت تقلیل می دهد.
یکی از شعرای معاصر الهامی به نام
محمد باقر میرزای خسروی می نویسد: الهامی به غیر از مثنوی باغ فردوس قریب به سی
هزار بیت دیگر از قصاید فصیحه و غزلیات ملیحه و مسمطات بدیعه در مدح و منقبت و
رثای اهل بیت...