کتاب یکی مثل همه جلد 2

یک روز داوود در حال آماده شدن برای رفتن به مدرسه بود که زنگ در به صدا درآمد. هنوز آفتاب به طور کامل طلوع نکرده بود که دستشان را گذاشته بودند روی زنگ و بر نمی داشتند داوود با تعجب تند تند کفشش را پوشید و می خواست دم در برود که دید هاجر فوراً چادر انداخت روی سرش و با حالت شتاب زده به داوود گفت: «من باز میکنم هر کس بود تو فقط سلام کن و برو باشه؟

داوود با تعجب گفت باشه هاجر چیزی شده؟

هاجر که دستش داشت میلرزید اما تلاش میکرد خودش را عادی جلوه بدهد

جواب داد: «نه چی میخواستی بشه؟ برو تو! هاجر به طرف در رفت تا آن را باز کند. داوود از عمد نشست روی زمین تا به بهانه بستن بند کفشهایش کمی معطل کند و ببیند چه کسی پشت در است. هاجر در را باز کرد. داوود فقط صداها را میشنید شنید که یک آقایی با صدای درشت و جدی به هاجر می گفت: «خانم مگه ما مسخره شما هستیم؟ همهش این هفته اون هفته میکنی نمی خوای تکلیف ما رو روشن کنی؟ هاجر که مثلاً میخواست آبروداری کند با صدای ملایم و لرزان گفت: «به قرآن نمی خواستم اذیت کنم دستم خالیه نمیتونم تاریخ دقیق بگم، وگرنه من که از خدامه اصل پولتون رو با سودش بپردازم.» صدای مرد بلندتر شد و گفت: «الان شیش ماهه که داری دروغ میگی مگه من بیکارم که هر هفته پاشم بیام اینجا و اعصاب خودم رو خرد کنم؟» داوود که دیگر بند کفشهایش را بسته بود بلند شد و کیف و کتاب هایش را برداشت و کلاهش را به سر گذاشت و به طرف در رفت. وقتی به نزدیکی در رسید دید هاجر سرش را پایین انداخته و دارد می لرزد و آن مرد عصبانی هم مرتب صدایش را بلندتر می کند و می گوید این آخرین فرصته نمیشه که هم از من قرض کنی و هم از جلال گوشتی آخرش هم نه پول من رو بدی و نه پول جلال روا می فهمی داری

چی کار می کنی؟ مردم که مسخره تو نیستن! هاجر تا متوجه شد داوود میخواهد برود مدرسه کنار ایستاد و دستش را کمی از زیر چادر در آورد و به داوود اشاره کرد که برود و آنجا نایستد. داوود که تپش قلب گرفته بود و برای بار اول بود با چنین صحنه ای مواجه میشد از جلوی چشم هاجر و آن مرد هیکلی و سبیلو که یک دستمال یزدی دور گردنش بود رد شد و رفت. در لحظه ای که با آن مرد چشم در چشم شد مرد لحظه ای سکوت کرد و سپس با همان اخم و ترش رویی به داد و بیدادش ادامه داد. داوود قدم قدم از در خانه دور میشد، اما همه حواسش به پشت سرش بود. بیچاره نمی دانست که باید آن لحظه چه کار کند. باید برگردد و جواب آن مرد را بدهد یا برود تا سروصدا بیشتر از این نشود و آبروی خواهرش بیش از آن در

معرض خطر نیفتد؟

آن روز به کل داوود به هاجر و ماجرای صبح فکر میکرد گیج شده به شده بود. می دانست تنها کاری که باید بکند این است که ماجرا را نگذارد کف دست اوس مرتضی و مادرش، ولی نمی دانست وقتی برگشت به خانه هاجر و با او رودر رو شد چه باید بکند. به رویش بیاورد یا نه؟ از او سؤال بکند یا نه؟ برای نوجوانی مثل داوود که تا آن ساعت قیافه طلبکاری عصبانی را به خود ندیده بود، تکرار آن صحنه در ذهنش شده بود عذایی دردناک