کتاب سرزمین موعود

کتاب سرزمین موعود, باراک اوباما, محمد معماریان, امیرکبیر

برشی از کتاب:

شهروندی عادی که از منظره کشته شدن زنی جوان با شلیک به دست حکومت خودش منزجر شده است.

از آنجا که تلاشهایمان برای گشودن باب گفت وگو با ایران پس زده شده بودند و این کشور بیشتر به درون ظلمات آشوب و سرکوب فرو میرفت ما به مرحله دوم راهبرد عدم اشاعه مان قدم گذاشتیم بسیج جامعه جهانی برای وضع تحریم های اقتصادی سخت و چند جانبه ای که شاید ایران را مجبور به نشستن پای میز مذاکره میکردند شورای امنیت سازمان ملل متحد از پیش با تصویب چندین قطعنامه از ایران خواسته بود تا فعالیتهای غنی سازی را متوقف کند همچنین تحریم های محدودی را علیه ایران وضع کرده بود و گروهی به نام +۵+۱ تشکیل داده بود نماینده پنج عضو دائم شورای امنیت یعنی ایالات متحده ،انگلستان ،فرانسه روسیه و چین به اضافه آلمان تا با مقامات ایرانی دیدار کنند با این امید که بتوانند رژیم را دوباره به تمکین از «پیمان منع گسترش تسلیحات هسته ای آن پیتی بکشانند

مشکل اینجا بود که تحریمهای موجود ضعیفتر از آن بودند که تأثیر زیادی داشته باشند. حتی متحدان ایالات متحده همچون آلمان به تجارت قابل ملاحظه ای با ایران ادامه میدادند و تقریباً همه مشتری نفت آن بودند. دولت بوش تحریم های اضافی یک جانبه ای برای ایالات متحده وضع کرده بود اما آنها عمدتاً نمادین بودند زیرا شرکت های آمریکایی از سال ۱۹۹۵ از تجارت با ایران منع شده بودند. ایران، در حالی که قیمت نفت بالا و اقتصادش روبه رشد بود، خشنود بود از اینکه با ۵+۱ مرتباً از این جلسه شرکتهای به آن جلسه برود، جلساتی که هیچ دستاوردی جز تعهد به گفت وگوهای بیشتر نداشت. برای جلب توجه ایران مجبور بودیم سایر کشورها را مجاب کنیم تا حلقه را تنگتر کنند و معنای آن این بود که باید رضایت یک جفت رقیب قدرتمند و تاریخی را جلب می کردیم که اصولاً از تحریم خوششان نمیآمد با ایران روابط دیپلماتیک دوستانه و تجاری داشتند و تقریباً به اندازۀ تهران به نیات ایالات متحده بدگمان بودند.