کتاب مرگ وزیر مختار

کتاب مرگ وزیر مختار, یوری نیکلایویچ تینیانوف, مهدی سحابی, ماهی

برشی از کتاب:

...شهر آمده و خود را ساخته بود تجربه های بسیار اندوخته و وابستگی به زمین را آموخته بود. و شهر نیز مثل خود او به آهستگی از بند زخم هایش رها می شد.

اکنون تفلیس بیست هزار نفر جمعیت داشت.

از کوهستانهای اطراف که به آن نگاه میکردی به تابه ی سنگی عظیمی می مانست که آشپزی مدام قارچهای خاکستری رنگی را به درون آن می اندازد. این قارچ ها خانه های تازه بودند.

صدای پای فروشندگان ارمنی زیر طاق چوبی میپیچید و ایرانیهای کم حرف به ذغالهای منقل کباب می.دمیدند الاغها با سرهای افکنده، بار هیزم و چوب مو به پشت میگذشتند غروب که میشد زنان سرخگونه مثل دسته های خفاش به روی بام ها میآمدند میتوانستی لچکهایشان را ببینی که چگونه در میدان می چرخیدند همه میرقصیدند

خانه ها به هم چسبیده و یکی روی دیگری سوار بود انگار می خواستند از گرما به سایه ای پناه ببرند خانه ها همه مهتابی .داشت مردم در انبوه مهتابیهای محصور در نرده چوبین غذا میخوردند دعوا میکردند میخوابیدند عشق می ورزیدند و خنکا را در آن همچون شرابی کهنه حفظ میکردند

نسلهای پیاپی به هنگام غروب و از روی همین مهتابیها گنگ و سیری ناپذیر به آوای موزون سرناها گوش سپرده بودند.

یر مولوف میلی کور و مهارناپذیر به تغییر شکل شهر داشت میلی که به عشق یک سرباز میمانست وی دستور داد این مهتابیها را که آسیای پیر در آن می زیست خراب کنند میخواست از تفلیس شهری اروپایی بسازد و به عادت نظامیان در آن خیابانهایی بنا کند همچون جاده هایی باز شده در دل جنگل

شهر به مبارزه برخاست

مهتابی ها را بر میداشتند و خانه ها شبیه مرغ پرکنده میشدند

گریبایدوف با وحشت دریافت که شهر بدون آنها از گرما آب خواهد شد. در این مبارزه طرف شهر را گرفت آسیا کند و کثیف بود اما عرق تنش خنکایی وافر داشت اروپا به زودی به شکل و شمایل منظم یک سربازخانه در می آمد بدین ترتیب خیابانهای اصلی تفلیس نیز کم و بیش همین قیافه را می یافت...