دغدغه تربیت کادر و نیروی جوان انقلابی از همان ابتدا در بینش شهید بهشتی موج میزد. ایشان اعتقاد داشت که اگر انقلاب موفق شد، نظام سازی شد قانون گذاری شد مجلس ما اسلامی شد، بازوی مجری این انقلاب اصلاح گران اصلی این انقلاب پیشروان اصلی این انقلاب که ناگهان ظهور نمیکنند؛ بلکه باید برای تربیت نیرو اقدام کرد. باید انسانهای تلاشگر و مؤمن و انقلابی دلسوز تربیت کرد. باید نیروهای انقلابی را زیر یک خیمه متمرکز و ساماندهی کرد و برای این سازمان دهی نقشه راهی ترسیم کرد. همان طور که در روایت سال های پیش از انقلاب آمده است که جمعی هجده نفره از روحانیان و مبارزان انقلابی کنار یکدیگر جمع میشدند که حاصل این جمع و جلسات شان بعد از انقلاب با تأیید حضرت امام به تأسیس حزب جمهوری اسلامی منجر شد. دغدغه سید محمد حسینی بهشتی پیش از انقلاب سبب شد که برای تأسیس و مدیریت مدرسه ای به نام دین و دانش اقدام کند و به طور خاص به تربیت نوجوانان بپردازد. علاوه بر آن مؤلف کتابهای دین و زندگی مقطع دبیرستان هم بود. به غیر از اینها برای تأسیس حوزه علمیه حقانی اقدام کرد.
عملاً داشت تمام تلاشش را میکرد تا بتواند نیروی لازم را برای پیشبرد انقلاب فراهم کند. ایشان در یکی از سخنرانی هایش در جمع هسته مرکزی حزب جمهوری اسلامی میفرماید که بعد سی و یک سال کار تشکیلاتی مهم ترین فقر را نه فقر مال و امکانات که فقر نیروی انسانی می داند. یعنی وقتی برای انجام کاری اقدام میکنید می بینید نیروی مناسب آن کار را ندارید و تربیت نکرده اید. هر انسانی برای شما قابلیت و توانمندی بخصوصی به همراه می آورد
-230x250.jpg "کتاب فراکسیون اقلیت")
