یک وقتی حضرت موسی بن عمران با یک پیغمبر دیگری که از قوم خودش ناراحت بود به خدا گفت خدایا ! اینها را جمعشان کن طوری که دیاری را باقی نگذاری . آن وقت خدا فرمود خیلی خوب . چند سال عقب انداخت باز دعا کرد ، نفرین کرد، باز خدا عقب انداخت . یک روز خدا به آن پیغمبر وحی کرد و گفت برو چند تا کوزه بساز رفت و چند تا کوزه ساخت و گذاشت جایی تا آفتاب خشکش کند .
کوزه ها را از گل ساخته بود از قضا خدا ابری فرستاد و باران گرفت و روی کوزه ها ریخت پیغمبر گفت خدایا گفتی بروم کوزه بسازم ساختم اما این کوزه ها دارند خراب میشوند خداوند فرمود کوزه ها را چه کسی به تو گفت که بسازی ؟ گفت شما پرسید خاکش برای کیست ؟ گفت برای شما پرسید گلش مال کیست ؟ گفت مال شما ، پرسید باران مال کیست ؟ گفت مال شما ، خدا گفت اینجا همه چیزش مال من بود تو چرا ناراحت شدی ؟ این بنده ها را من ساخته ام تو می گویی اینها را جمع شان کن و بریز توی بیابان