نمونه دیگری از نظریه مبادله سیر تکاملی گونه ای است به نام ماهی گایی که بومی جزیره ترینیداد است. این ماهیها به لحاظ سیر تکاملی با سرعتی حیرت آور شخصیت هایی را می سازند که با محیط زیستی که در آن زندگی میکنند انطباق داشته باشد. شکارچیان طبیعی آنها اردک ماهیها هستند اما بعضی از قسمتهای محیط زندگی ماهیهای گاپی مثلاً قسمت بالای آبشار فاقد اردک ماهی هستند. اگر شما یک گایی هستید که در چنین موقعیت مکانی خوبی رشد کرده اید، احتمالاً شخصیتی جسور و بی پروا دارید که به خوبی با زندگی شیرین همخوانی دارد. در مقابل اگر شما از آن دست ماهیهای گاپی باشید که در ناحیه نامطلوب»، یعنی قسمت پایین آبشار زندگی کرده اید جایی که محل تاخت و تاز اردک ماهی هاست احتمالاً سبکی محتاطانه تر دارید که تناسب خوبی برای اجتناب از حیوانات درنده دارد. نکته جالب این است که این تفاوتها وراثتی هستند نه آموختنی به همین دلیل وقتی بچه ماهی جسورگایی به مناطق نامطلوب می روند، جسارت والدین شان را به ارت می برند، گرچه این رفتارشان آنها را در مقایسه با همتایان حساس شان در شرایطی بدتر قرار می دهد. البته تغییر یافتن این ژنها زمان خیلی زیادی طول نمی کشد و نسل هایی که می توانند بقای خود را حفظ کنند معمولاً گونه هایی محتاط میشوند. همین وضعیت برای گاییهای حساس رخ میدهد وقتی اردک ماهی به طور ناگهانی ناپدید میشود؛ حدود بیست سال طول میکشد تا نسلهای بعدی آنها تبدیل به ماهی هایی شوند که رفتارشان به گونه ای است که انگار در دنیا به چیزی اهمیت نمی دهند.
