کتاب استشهاد الحسین

کتاب استشهاد الحسین, محمد بن جریر طبری, ابوالقاسم پاینده, بین الملل

برشی از کتاب:

عبید الله، دستور داد او را از بالای قصر به پایین انداختند. استخوان هایش شکست؛ ولی هنوز زنده بود. مردی به نام عبد الملک بن عُمیر لخمی آمد و او را سر برید. وقتی او را برای این کار سرزنش کردند.گفت میخواستم راحتش کنم.

هشام گوید: ابوبکر بن عیاش برایمان نقل کرد که به خدا سوگند او که برخاست به سویش و سر از تن او برید، عبد الملک بن عمیر نبود بلکه فردی با موهای بلند مجعد، شبیه به عبد الملک بن عمیر بود.

هشام گوید: در منزل زباله این خبر به - مردم خواند:

به نام خدای بخشنده مهربان.

اما بعد گزارشی دردناک و ناگوار رسیده است کشته شدن مسلم بن عقیل و هانی بن عروه و ، بن يَقطر. شیعیان ما ، ما را تنها گذاشته اند. هر کس از شما می خواهد، باز گردد. بازگردد، که حقی بر او نداریم».

مردم، یکباره از گردوی پراکنده شدند و راه راست و چپ در پیش گرفتند و او ماند و یارانش که از مدینه با وی آمده بودند. او این کار را از آن رو کرد که گمان داشت بادیه نشینان، به این پندار از پی او آمده اند که او به سوی شهری میرود که مردمش به اطاعت وی، استوارند و [ با حوادث پیش آمده، دیگر نخواست با وی بیایند و ندانند کجا می روند و خوب می دانست که وقتی معلومشان کند جز آنها که میخواهند جانبازی کنند و با وی بمیرند، کسی همراهش نمی ماند.

چون سحرگاه شد حسین دستور داد که جوانانش بسیار آب بردارند. آن گاه رفت تا به منزل عقبه رسید و در آن، فرود آمد.

ابو مخنف گوید: لوذان از بنی عکرمه از یکی از عموهایش برایم نقل کرد که از - کجا می روی؟

گفت تو را به خدا باز گرد به خدا سوگند جز به سوی نیزه ها و تیزی شمشیرها نمی روی و اینان که به سوی تو نامه فرستاده اند، اگر تضمین میکردند که عهده دار جنگ به همراه تو شوند و زمینه ها را هموار میکردند و آن گاه به سوی آنان میرفتی درست بود؛ ولی با این شرایطی که میگویی، صلاح نمیبینم که به کوفه بروی.