کتاب دنیای سوفی

رواقیان

کلیان در پیدایش فلسفه رواقی که حدود ۳۰۰ سال پیش از میلاد در آتن نشو و نما یافت مؤثر بودند بنیانگذار این مکتب زنون نام داشت که از اهالی قبرس بود و پس از سانحه ای دریایی سر از آتن درآورد و به رواقیان پیوست. وی پیروان خود را معمولاً زیر سقف یک رواق جمع میکرد. به همین خاطر رواقی نام یافت stone) در یونانی به معنی رواق .است فلسفه رواقی بعدها در فرهنگ رومی از اهمیت زیادی برخوردار شد. رواقیان مانند هراکلیتوس معتقد بودند که انسانها همه جزئی از خرد مشترک

کوچک که خود بازتابی است از «عالم بزرگ لوگوس - هستند به نظر آنها هر انسان مینیاتوری است از یک جهان یا عالم این دیدگاه منجر به اندیشه ای شد که نوعی راستی کلی وجود دارد که در حکم قانون طبیعی است و چون این قانون طبیعی بر پایۀ خرد لایزال انسانی و جهانی استوار است با زمان و مکان تغییر نمی یابد ،پس در این جا، رواقیان جانب سقراط را در مقابل سوفسطاییان گرفتند.

قانون طبیعی شامل ،همه از جمله بردگان می شد. رواقیان مجموعه قوانین هر کشور را تقلیدی ناقص از «قانون» درونه خود طبیعت می دانستند. رواقیان تفاوت بین فرد و جهان را زایل ،شمردند و به همین ترتیب هرگونه تضاد میان «روح» و «ماده» را منکر شدند و گفتند فقط یک طبیعت وجود دارد. این شیوه اندیشه را یکتا گروی میخوانند در برابر دو گروی بسیار آشکار افلاطون یا دوگانگی هستی از دید او.

رواقیان فرزند راستین زمانه خود یعنی به وضوح جهان شمول بودند. فرهنگ معاصر را خیلی بیش از فیلسوفان خُم» (کلبیان) می پذیرفتند. توجه همگان را به دوستی و همدلی انسانی جلب میکردند، به سیاست می پرداختند و بسیاری از آنان، به ویژه مارکوس اورلیوس امپراتور روم ( ۱۸۰-۱۲۱ پس از میلاد) سیاستمدارانی فعال بودند اینها فرهنگ و حکمت یونانی را در روم گسترش دادند و یکی از نامدارترین آنها سیسرون (۱۰۶-۴۳ پیش از میلاد) دولتمرد خطیب و فیلسوف بود که پندار انسانگرایی» را پیش آورد یعنی دیدی از زندگی که فرد را کانون اصلی می.شمارد سالیانی بعد رواقی دیگری به نام سنگاه (۴) پیش از میلاد - ۶۵ پس از میلاد گفت: «انسانیت برای انسان مقدس است این گفته از آن پس شعار انسانگرایان شد. رواقیان، فزون بر این تأکید ورزیدند که تمام فرایندهای طبیعی، مثلاً بیماری و مرک تابع قوانین بی چون و چرای طبیعت اند انسان بنابراین باید سرنوشت خود را بپذیرد. هیچ چیز تصادفی روی نمیدهد همه چیز از روی ضرورت است، پس سرنوشت که سررسید و در زد شکایت دیگر فایده ندارد. همچنین، به نظر آنان آدم باید رویدادهای خوش زندگی را بدون هیاهو بپذیرد. از این جهت بی شباهت به کلبیان نیستند که مدعی بودند رویدادهای برونی همه بی اهمیت است. حتی امروزه هم در مورد کسی که اجازه ندهد احساسات بر او غلبه کند، اصطلاح آرامش رواقی به کار میرود