کتاب 1984

بند پنجم

سایم غیبش زده بود. صبحی فرا رسید و او غایب بود. چند آدم بی مغز از غیبت او سخنها گفتند. روز بعد ذکری از نام او به میان نیامد. روز سوم وینستون به دهلیز اداره ی بایگانی رفت و به تابلو اعلانات نگاه کرد. بر روی یکی از اعلانات اسم اعضای کمیته ی شطرنج که سایم هم یکی از اعضای آن بود، با حروف چاپی آمده بود. به همان شکل سابق بود روی هیچ اسمی را خط نزده بودند - فقط یک اسم کم داشت. همین بس بود سایم از دیار هستی محو شده بود، هرگز به عرصه ی هستی نیامده بود.

هوا تفتیده بود. در دهلیز نه توی وزارتخانه اتاق های بی پنجره و مجهز به دستگاه تهویه، حرارت طبیعی داشتند اما در بیرون پیاده روها پای آدم را کباب می کردند و بوی تعفن قطارهای زیرزمینی در ساعات پر رفت و آمد روز بیداد می کرد. تهیه ی مقدمات هفته ی نفرت بی کم و کاست پیش می رفت و کارمندان تمام وزارتخانه ها بیش از معمول مقرر کار میکردند دسته ها ملاقات ها رژه های نظامی، سخنرانی ها، نمایش مجسمه های مومی فیلم های سینمایی برنامه های تله اسکرین می بایست سازماندهی میشد جایگاه ها برپا می شد پیکره ها ساخته می شد، شعارها درست میشد سرودها نوشته می شد، شایعه ها پخش می گشت. عکس ها جعل می شد. در واحد جولیا در اداره ی فیکشن کار تولید زمان موقوف شده بود و با شتاب سلسله جزواتی درباره ی بیدادگری بیرون می دادند.

وينستون علاوه بر کار معمول هر روز ساعت ها صرف بررسی نسخه های بایگانی شده ی تایمز میکرد و اخباری را که می بایست در سخنرانی ها نقل قول می شد تغییر می داد و به آنها شاخ و برگ می داد. دیرگاه شب که جمعیت . های و هوی رنجبران در خیابانها می گشتند، شهر فضای غریب و تب آلودی داشت بمب های موشکی بیش از پیش منفجر میشد و گاهی در دور دستهای دور صدای انفجارهای مهیب می آمد که در باب آنها کسی نمی توانست توضیحی بدهد، اما بازار شایعه سخت داغ بود.