کتاب چنین گفت زرتشت

کتاب چنین گفت زرتشت, فریدریش نیچه, مسعود انصاری, جامی

برشی از کتاب:

فرزانگی چیزی است که آدمی با تمام وجود تشنه اوست. از آن سیراب نیز نمی شود در او خیره میشود تا چهره اش آن سوی خرسندی روشن شود و انگشتانش را به میان روزنه های تورهایش میکشاند تا از زیبایی اش باز پرسد. اما به او نمیگوید که آن زیبایی چیست؟ با این حال پیرترین ماهیان نیز اسیر طعمه دامهای او می.شوند دگرسان پذیر است و پُر غرور

بسیار دیده ام که لباتش را میگزد و زلفهایش را شانه می زند. چه بسا شرور و نیرنگباز باشد و شاید هم برخوردار از همه ویژگیهای یک زن اما وقتی از همیشه دلرباتر است که زبان به هجو خود میگشاید.

چون با زندگی درباره فرزانگی چنین گفتم بر لبانش لبخندی شرورانه نقش بست و پلکها را برهم نهاد و گفت از که سخن میگویی؟ چه بسا از من

روا نیست اگر انسان برحق هم باشد رو در روی دیگری چنین بگوید. اما اینک درباره فرزانگی چه میگویی؟

زندگی دیگر بار دیدگانش را گشود و به این گمانم افکند که دوباره غرق ژرفای که تا پیدا شده ام

این بود سرودهای زرتشت و تا رقص پایان آمد و دوشیزگان از پیش چشمانش رفتند به اندوهی ژرف فرو رفت و گفت

خورشید فرو نشست و مرغزار نمناک شده و از جنگل نسیمی خنک وزیدن گرفته است. چیزی ناشناخته پیرامونم میگردد و دیده به من دوخته و می گوید:

ای زرتشت آیا هنوز زنده ای برای چه؟ از این پس زندگی به چه ارزد؟ از کجا آمده ای و رهسپار کجایی آخر؟ آیا دیوانگی نیست که در صحنه زندگی بمانی؟ یاران دردا که شامگاه است و از درون من چنین رازگویان می گوید که غمگینی ام را بر من ببخشایید.

شامگاه فرا رسیده آمدنش را ببخشایید.

چنین گفت زرتشت....