بدون شك مقصود از شناخت موجود برتر بك توجه تجریدی نیست که برای بیشتر انسانها امکان پذیر نیست به این معنا که هدف کلی از آفرینش این باشد که انسان بداند نظام هستی آفریننده مطلقی دارد. همچنین مقصود از عبادت، حرکات اعضای مخصوصی نیست که هنگام اعمال عبادی صورت می گیرد. زیرا چنین هدف تجریدی و ناچیزی نمیتواند آفرینش با عظمت انسان را - که خداوند بزرگ انجام داده به صورت صحیح تفسیر کند.
از طرف دیگر هنگامی که گفته میشود. شناخت و پرستش خداوند هدف نهایی آفرینش انسان است. چنین به نظر می رسد که گوششهای افراد انسانی برای تنظیم معاش و سلوك اجتماعی و سیاسی و حقوق اشتباه است. بلکه آنان باید با خواندن چند نسخه کتاب درباره الاهیات در بیابان به سجده بیفتند! این تفسیر از هدف نهایی آفرینش انسان صدمات جبران ناپذیری به تعالی روانی انسانها وارد کرده است.